جشن فارغ التحصیلی

سلام

روز چهارشنبه 27 اردیبهشت از صالح جون دعوت شد در جشن پایان تحصیلی  ششم شرکت کنه . توی این چهار سال با وجودیکه صالح جون توی خونه آموزش می دید سعی می کردیم که ارتباطش با مدرسه و بچه ها حفظ بشه گاه با حاضر شدن سر کلاس یا شرکت در اردوهای علمی تفریحی مدرسه و گاه مراسماتی که در مدرسه برگزار می شد.جشن کوچکی برگزار شده بود و کلاس را مختصر تزیینی کرده بودندو هدیه هایی آماده.کیک و شربت و ژله هم وسایل پذیرایی بچه ها بود . برای اولین بار هم صالح جون مقداری از شربت آلبالو را نوشید و مرا به مقدار زیادی خوشحال کرد .چقدر زود می گذرد انگار همین چند روز پیش بود که صالح جون در جشن الفبا شرکت کرد و من هم روز های اولی بود که شروع به نوشتن در وبلاگ کرده بودم. محمد ردانی پور ،علی عرشی،سید رضا نوری صادقی و آرمیتا تنها همکلاسیهای صالح بودند که توانسته بودند تا پایان کلاس ششم ادامه بدهند. ابوالفضل و کیمیا و عباس در پایه های قبلی جا مانده بودند. روز جشن متوجه غیبت نگار شدم از  محمد سراغش را گرفتم .جواب داد مگر شما نمی دانید؟نگار آسمانی شده.یکباره قلبم فرو ریخت و از کلاس بیرون رفتم تا صالح متوجه گریه هایم نشود .نگار دخترک مظلوم و نازنینی که از بیماری پوستی رنج میبرد و برخلاف سایر بچه ها که ظاهرا با مشکلاتشان کنار آمده اند و شاد و خندانند ،ترجیح میداد به غار تنهاییهایش پناه ببرد .نگار برای نوشتن مداد را با دو دستش می گرفت اما دست خطی فوق العاده زیبا داشت.یادم نمی رود عزت نفس بالایش را .هیچ وقت کمک نمی خواست .گاهی وقتی میدیدم باز وبستن زیپ کیفش یا در آوردن لقمه های نانش برایش سخت است خودم به کمکش می رفتم . خلاصه جشن آن روز با شنیدن این خبر برایم رنگ دیگری گرفت.به امید شفا و سلامتی و پیروزی و موفقیت تمام فرشته های سرزمینم به ویژه هم کلاسیهای نازنین پسرم.

پ.ن1:پایه ی اول کلاس پسر ها و دختر ها جدا بود ولی کلاس دوم با توجه به ریزشی که در هردو کلاس به وجود آمد ،کلاسها یکی شد.و نگار و کیمیا و آرمیتا به جمع همکلاسیهای صالح جون پیوستند.

پ.ن2:سال 92 در پستی با عنوان نغمه ی غم انگیز راجع به مشکل نگار بیشتر نوشته ام . نگار جز بیماران پوستهای پروانه ای بود.

مارا در اینستا گرام  همراهی کنیدsalehjoon1383