به کجا می رویم؟؟؟!!!!!

گاهی فکر می کنم برای اینکه فرزندی با شرایط صالح جون داشته باشی وبخواهی حقوق اجتماعی اورا برآورده سازی باید غیر از اینکه کفشهای آهنین به پا داشته باشی بدنی از جنس فولاد نیز لازم داری.حتی حقوقی ابتدایی و اولیه .نمی دانم مسولین مربوطه چه جوابی در قبال تمام وظایفشان خواهند داد.وظایفی که آنها را با کاغذ بازی و پشت گوش انداختن هایشان به تعویق می اندازند.نمونه اش وضعیت درس و تحصیل صالح جون.تا پایان دوره دبستان و دوندگیها و پیگیریهای بابا برای هرسال یک طرف و دوندگیها و پیگیریهاو شروع ماجراهایی جدید برای دبیرستان صالح جون از طرفی دبگر.از خرداد تا به حال ،رفتن به اداره آموزش و پرورش استثنایی و ناحیه های مربوطه  نتیجه اش تازه به بار نشست .چهل روز از شروع سال تحصیلی گذشت و تاره دیروز وضعیت درسی صالح جون مشخص شد .با چند تلفن ناقابل.این هم برای اینکه بابا توی اداره ماندند تا آقایان با چند معلم هماهنگ کنند.اگر پیگیری بابا نبود مطمئنا دیروز هم این هماهنگی صورت نگرفته بود.تمام کار و زندگی بابا شده تلاش برای احقاق حقوق اجتماعی فرزندمان در همه ی زمینه ها.خداوند را شکر می کنم بابت وجود همسرم و به او افتخار می کنم که این گونه تلاش می کند مطمئنم که تلاشهایش برای دیگر عزیزان نیز در آینده مثمر ثمر خواهد بودانشاالله. دعا کنید که وضعیت جسمی صالح جون اورا یاری کند که بتواند تمام دروس عقب افتاده ی این چهل روز را فراگیرد

پ.ن.از اواسط پایه ی سوم صالح جون بحث آموزش در منزل صالح جون تقریبا حل شد .البته تا پایان دبستان برای همه ی پایه ها تا اواسط مهرماه این دوندگیها ادامه داشت.و مثل اینکه الحمدلله امسال برای دبستانیها بخش نامه شده و بحث آموزش در منزل حل شده است .خوشحالم که مشکل برخی از فرشته ها حل شده و بدون دغدغه می توانند در خانه درس بخوانند.البته مشکلات شخصی و وضعیت جسمانی بچه ها به کنار.